jueves, 9 de noviembre de 2017

viernes, 27 de octubre de 2017

Historias para ver



Venres, 2º recreo na biblioteca

CGI 3D Animated Love On The Balcony Short Film" by Kun Yu Ng.and Joshua Hyunwoo Jun.

Historias para ver


Venres, na biblioteca, 2º recreo

O pasaxeiro

Réalisateurs / Directors : Orlane Brouillet, Claire d’Intorni, Antoine Mariez, Lucie Martinetto, Réda Mehleb, Eva Seyeux Music : Jacob Thomas Czech Sound : José Vicente & Yoann Poncet – Studio des aviateurs Film d'animation réalisé dans le cadre de la formation cinéma d'animation 3D de l'école ESMA (promo 2016).

lunes, 23 de octubre de 2017

Día da bilioteca. Felicidades!!!

Do 17 ao 24 de outubro. Día da biblioteca
Xosé Tomás. Ilustrador


Ouro e cadávares estelares

Jorge Mira
Unha estrela é unha bomba atómica de fusión: alumea grazas a apertar moito átomos de hidróxeno para convertelos en helio, un proceso no que unha ínfima cantidade de masa se esfuma para darlle unha enorme cantidade de enerxía. Pero chega un momento no que se lle vai esgotando o combustible de hidróxeno. Que pasa entón? Comeza a fusionar helio, para dar elementos máis pesados, que se van tamén fusionando: ese proceso supón o nacemento dos seguintes elementos da táboa periódica. Esas novas fusións son tamén procesos nos que se desprende enerxía, pero... iso non dura para sempre: o choio acábase ao chegar ao ferro! Cos elementos que están por riba do ferro na táboa periódica xa non se obtén enerxía Unha estrela é unha bomba atómica de fusión: alumea grazas a apertar moito átomos de hidróxeno para convertelos en helio, un proceso no que unha ínfima cantidade de masa se esfuma para darlle unha enorme cantidade de enerxía. Pero chega un momento no que se lle vai esgotando o combustible de hidróxeno. Que pasa entón? Comeza a fusionar helio, para dar elementos máis pesados, que se van tamén fusionando: ese proceso supón o nacemento dos seguintes elementos da táboa periódica. 

viernes, 20 de octubre de 2017

O pergamiño de Martín Códax

A conversa telefónica durou 37 minutos. Eu debín de falar de seguido uns 10, e unha vez escoitou pacientemente a razón da miña chamada, unha voz cunha paixón contaxiosa, comezou a contarme as idas e vidas do Vindel, as públicas e as privadas... Quedei enganchada a ela, e ao seu xeito de contar algo tan complexo en termos tan accesibles, e en certo modo esquecinme de cal era o motivo da miña chamada, pois esa conversa coa catedrática, profesora e pioneira Camiño Noia, inspiroume tanto que o que ía ser unha columna sobre o feito histórico de que asOndas do mar de Vigo estean por fin en Vigo (despois de 700 anos) acaba sendo unha pequena loor ao poder de comunicación dunha das grandes mulleres da nosa academia e da nosa lingua. E para mostra, cítoa textualmente, nun artigo de hai un mes, Noia fai a mellor das descricións para todos os públicos que teño lido sobre o pergamiño Vindel: «Un anaco de pel de ovella na que un xograr -ou xograresa- agochados na rúbrica Martín Códax, escribiu sete cantigas de amigo coa pautación musical en seis delas, nos anos finais do século XIII». 
O caso é que o pergamiño tivo unha vida misteriosa e peculiar, descuberto polo libreiro Pedro Vindel no forro dun De Officiis de Cicerón, o anaco de pel portador do noso tesouro, da nosa lírica profana máis preciada, emigrou do Madrid de 1914 á Upsala do 1918, e rematou, nos anos setenta e despois dalgún misterio, na colección da Morgan Library de Nova York. Hoxe, e grazas á colaboración da Universidade de Vigo, temos as nosas cantigas no seu Vigo natal e cun ciclo de conferencias ao seu redor: sen dúbida unha cita obrigada co noso pasado, co noso patrimonio cultural.

Cristina pato. la Voz de Galicia